Jest taki rodzaj ciszy po rozstaniu,
który nie brzmi jak koniec.
Brzmi jak niedokończone zdanie.

Ktoś odszedł. Fizycznie albo emocjonalnie.
Kontakt urwał się nagle — albo gasł powoli,
aż pewnego dnia zorientowałaś się, że go już nie ma.

Zostały rzeczy niewypowiedziane.
Momenty, które nie doczekały się odpowiedzi.
I pytanie, które wraca nocą:
czy to naprawdę koniec — czy tylko przerwa?

Ten rytuał nie wymusza decyzji.
Nie przeciąga nikogo wbrew woli.
On usuwa to, co stanęło na drodze — blokady, napięcia, energetyczne mury zbudowane w bólu.

I otwiera przestrzeń.
Tę, w której powrót — jeśli ma nastąpić — staje się możliwy.